Gekke hoedjes

Wat neem je, vanuit je vakantiebestemming, mee naar huis. Wat is er thuis nog leuk aan en wat kun je beter alleen in die paar-weken-durende roes beleven?

OK, inmiddels weet ik het wel... geen briefwisseling met vakantievriendinnetjes afspreken, eenmaal thuis in de supermarkt geen sangria kopen en hoe goed ze bij Knorr ook kunnen koken... de paella gaat tegenvallen. Volgens mij kun je als regel stellen... wat je ook eet, drinkt of kust... laat het op je vakantiebestemming. Toch twijfel ik nog over één dingetje.

In mijn ouderlijk huis hadden we een gezegde... "Wie kent m'n kont in Keulen." Een sjieke manier om te zeggen dat je je over de landsgrenzen in mindere mate hoeft te schamen voor wat je doet of wat je draagt. Onder invloed van dit gezegde heb ik me in de meest afgrijselijke t-shirts gehesen en in te slechte dancings op de tafels gedanst.

Hemel zij dank dat in die tijd nog geen mobieltjes met camera's waren.

Dit jaar heb ik me laten verleiden (En ik vrees dat er weinig energie voor nodig was) tot de aankoop van een kek hoedje. Ik denk dat ik in de Spaanse straten, en op de boulevards her en der mannen met een vergelijkbaar hoedje heb zien lopen. Het laat een beetje het midden tussen een pooierpetje en een gleufhoed zoals mijn grootvader altijd droeg. Het enige dat er nog aan ontbreekt is een veertje. En ach... wie kent me daar... dus ik heb em gedragen.

Eenmaal thuis heeft het hoofddeksel een prominente plek op de kapstok gekregen. Ik heb em nu al een tweetal ochtenden in de handen gehad... ga ik een nieuwe rage ontketenen... of had ik ook dit beter in Spanje kunnen achterlaten.

Time 4 Toast!